Documental local BHtv
Un testamento de 1853 manda mercarlle un violín a un neto cego
José Lorenzo e Marta Carballeira, veciños de San Xoán de Ouces, cambiaron en Betanzos as súas últimas vontades sete días despois de outorgalas. O novo documento obriga ao seu fillo a ensinarlle o instrumento a Manuel, a mercarllo da súa conta e a telo na casa.
O 19 de xuño de 1853, un matrimonio de San Xoán de Ouces volveu á escribanía de Betanzos na que sete días antes outorgara testamento. José Lorenzo e Marta Carballeira querían cambialo. No novo documento mandan que ao seu neto Manuel, que era cego, se lle ensine a tocar o violín e que se lle merque o instrumento.

Un testamento refeito aos sete días
O documento publicouno en 2018 o cronista oficial de Betanzos, que o localiza no Arquivo Notarial da Coruña (protocolo 4.045, escritura 72, folio 188). O matrimonio fixera testamento de mancomún o 12 de xuño de 1853 ante o escribán Agustín Núñez Taboada, natural e veciño de Betanzos. Unha semana despois modificárono cun codicilo na mesma notaría.
José e Marta tiveran dous fillos, Juana e José. Juana era nai de dous fillos naturais, Luis e Manuel. No primeiro testamento os avós deixábanlles aos netos unha bodega e medio ferrado de terra nunha viña. No codicilo revogan ese legado e pásanllo ao seu fillo José, pero cunha obriga.
Un oficio para cada neto
Se os avós morrían antes de ensinarlle a Luis o oficio de xastre e a Manuel, «como faltoso dela vista», a «tocar el instrumento de Biolí para que puedan vivir cada uno por su industria», tería que facelo o tío. E pagando el: «comprando al ciego tambien de su cuenta el Biolí».
O codicilo obrígao ademais a mantelos e a telos na súa compaña mentres non aprendesen os oficios. E aínda despois tería que admitilos na casa cando quixesen volver a ela, sempre que seguisen solteiros.
Non sabían asinar
Os avós non asinaron o documento por non saberen. Fíxoo por eles, a rogo, unha das testemuñas, Carlos Pita. As outras dúas foron Diego Fernández e Ramón Villaverde. Os tres eran de Betanzos.
Igrexas, romarías e feiras
O cronista interpreta que os avós tiñan a esperanza posta nunha aprendizaxe musical que lle permitise a Manuel entrar nalgunha pequena orquestra ao servizo das igrexas e acudir a romarías, festas populares e feiras. Engade que, en calquera caso, o agardaba unha vida itinerante.
O publicado do documento non di se Manuel chegou a tocar aquel violín.
Elaborado a partir do codicilo do 19 de xuño de 1853 (Arquivo Notarial da Coruña, protocolo 4.045, folio 188), transcrito e publicado polo cronista oficial de Betanzos en 2018.
Segue lendo
Comentarios
Aínda non hai comentarios. O primeiro pode ser o teu.