Cecilia Vázquez repite como candidata do PP en Betanzos e conta a súa loita contra o cancro

Cecilia Vázquez (Betanzos, 1977) volverá ser a candidata do PP á alcaldía de Betanzos. Hai tres anos quedou a un concelleiro de proclamarse alcaldesa. É filla do fundador do PSOE local, Manuel Justo Vázquez, que xa se deu de baixa e agora apoia politicamente a Cecilia.

Desde novembro pasado loita contra un cancro. Compartiu a súa experiencia nas redes sociais, unha decisión que explica como unha necesidade de transparencia e de quitar ferro ao asunto. Tamén quixo evitar a rumoroloxía, porque no hospital atópase con moita xente e os rumores chegan.

No plano persoal, di que se atopa razoablemente ben. O peor do proceso xa pasou: a operación e os primeiros ciclos de quimioterapia. Agora segue un tratamento preventivo para evitar posibles recaídas. Ten cansazo, dor de pés e de articulacións, que limitan a vida diaria.

Reorganizou os seus horarios políticos. A partir das seis da tarde case deixa de ser persoa. Acóistase moito antes e levántase moi cedo. As mañás lévaas fenomenal, pero despois de comer baixa a enerxía e a partir das seis ou sete da tarde non aguanta.

O diagnóstico chegoulle o 25 de novembro de 2025. Ao principio encaixouno moi mal, cando escoitas esa maldita palabra da que todos fuximos. Nunha ecografía de mama notou que o radiólogo se detiña moito tempo nun lado e preparouse para o peor. Despois da biopsia, ás 48 horas, o médico tranquilizouna: o tumor estaba collido moi a tempo. Desde entón segue a rajatabla todos os consellos: facerse forte, alimentarse ben, estar tranquila, facer exercicio e priorizarse a ela mesma.

Coincide con Luz Casal en que o medo é peor que o cancro. En todos estes meses non tivo medo, excepto esas 48 horas. Tivo a mala sorte de que ao saír da clínica se atopou cos seus pais na sala de espera por outra consulta. Non pensaba dicir nada tan pronto, pero virona branca como un folio. O impacto foi duro, pero despois fóronse animando.

Ao principio, con toda a incerteza, si pensou en deixar a política. Non está no sistema público porque non ten 50 anos. En esas horas, sen durmir e a mil revolucións, pasoulle pola cabeza. Sempre era o último e pasou a ser o primeiro, e o único que quería era curarse. Preguntábase se debía seguir, se non podía dar todo de si. Logo foise serenando, viu que non está impedida nunha cama. E todo o traballo feito e o que poden achegar a Betanzos é moitísimo, así que decidiu seguir, aínda que se ten que adaptar ao seu corpo.

No ámbito político, recibiu chamadas e mensaxes de apoio. Non se considera unha vítima nin quere selo. Pide que se respecte ás persoas, estean enfermas ou sas. Non cre que haxa habido un cambio con respecto a ela porque seguen cargando como se non houbese un mañá, pero agora as cousas resbálanlle un pouco máis. Di que calquera dos partidos que teñen enfrente son todos contra o PP, ve a mesma inquina, ataques furibundos, acusándoos de crispar, e ela non é unha persoa que crispa.

O mandato non foi fácil para o PP. Despois de sacar o mellor resultado electoral, houbo a fuga de dous edís e outros dous piden o relevo. A mediados de xuño de 2023 empezou o revuelo co globo (que non houbo) e o primeiro hachazo foi culparnos. Aquel pleno foi terrible, non sabe como puido aguantar o que lle dixeron, eses gritos, esas caras, eses ollos.

Un mes antes recibira unha chamada dunha compañeira preguntando polo globo e díxolle que ela tamén oíra a posibilidade de que non saíse ese ano. Entón aínda non estaba operativa ao cen por cen a fundación que debía xestionalo. O duro foi a saída dos dous concelleiros que, con nocturnidade, alevosía e ensañamento, decidiron irse.

No seu partido non lle invitaron a ocupar un papel máis secundario. Só lle deron as grazas. Esta tempada só a chamaron para preguntarlle como estaba e se necesitaba algo.

Sobre a xestión dos cribados en Andalucía, identifícase coas mulleres andaluzas. A Administración comete fallos, detrás estamos persoas, somos humanos e cometemos erros todos os días. Os que afectan á saúde son moi graves. Entende que non se comete a propósito, pero hai que evitar que se volvan a producir. É horrible para a muller e un trance para a Administración.

Elaborado a partir da fonte oficial: La Voz de Galicia.